«Ένα κομμάτι βράχος καταμεσής στην θάλασσα, η Ύδρα του πολιτισμού, της ιστορίας, των θρύλων και των μυστηρίων...»

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ο Χ. Δασκαλάκης παρουσίασε τη «Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι» στο Πολιτιστικό Ίδρυμα του Ομίλου της τράπεζας Πειραιώς

Κείμενο και φωτογραφίες από: κ. Χρ. Δασκαλάκη συγγραφέα – ποιητή
«Μαζί με τη «Χιονονιφάδα που αγάπησε το Καλοκαίρι», στα πλαίσια της δράσης «το δικαίωμα μου στο διάβασμα», είχα τη χαρά να διαβάσω για πρώτη φορά το καινούριο μας παραμύθι, στο Πολιτιστικό Ίδρυμα του Ομίλου της τράπεζας Πειραιώς.
Μια συνάντηση γεμάτη ζεστασιά και τρυφερότητα, που την είχα τόσο πολύ ανάγκη...
Θέλω σε αυτό το σημείο όμως να μοιραστώ μαζί σας μια σκηνή που έφερε δάκρυα στα μάτια μου.
Κατά τη συνομιλία μου με τα παιδιά, αναφερθήκαμε στα θέματα που θίγει το παραμύθι. Τη σημασία της ελευθερίας, το σεβασμό στις επιλογές των άλλων, την αρετή της υπομονής και της πίστης, το δώρο της ζωής, τη δύναμη της ουσιαστικής αγάπης, την απώλεια..
Όταν ρώτησα αν κάποιος έχει χάσει κάτι πολύτιμο, πολλά παιδάκια μου μίλησαν για ζωάκια που «έχασαν» ή για τον παππού και την γιαγιά τους…
Στο τέλος της συνάντησης, και μετά από τις αγκαλιές και τις φωτογραφίες μας, τα παιδάκια φόρεσαν τα μπουφάν τους και άδειασαν σταδιακά το χώρο της βιβλιοθήκης.
Έμεινα μόνος να περιμένω τις κυρίες της βιβλιοθήκης να επιστρέψουν από την έξοδο όπου συνόδευαν τα παιδιά.
Ξαφνικά, ακούω βήματα στο διάδρομο. Ένα αγοράκι είχε γυρίσει πίσω.
Άνοιξα την αγκαλιά μου και το αγκάλιασα. Νόμιζα ότι είχε έρθει πίσω για μια τελευταία αγκαλιά.
Με κοίταξε στα μάτια δισταχτικά και μου είπε: «Κύριε, θυμάστε που μας ρωτήσατε αν έχουμε χάσει κάτι πολύτιμο; Εγώ έχω χάσει και τα δύο αδέλφια μου… Και αυτό με στεναχωρεί πολύ…»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, μαζί και τα δικά μου. Του ψέλλισα μερικές λέξεις, το φίλησα στα μαλλάκια του και το αποχαιρέτισα. Δεν κατάφερα να περπατήσω μαζί του στο διάδρομο. Έκλαιγα σαν να είχα να κλάψω χρόνια. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο να σκεφτώ, παρά να αφήσω όλο αυτό να εκτονωθεί, να το αφήσω να «φύγει»…
Και αν το μοιράζομαι μαζί σας σήμερα, είναι γιατί εκείνο το αγόρι μου θύμισε το πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε, να μιλάμε, να μένουμε δυνατοί, να κρατάμε ζωντανή την παιδική πλευρά και τον αυθορμητισμό μας.
Ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να κουβαλάει ο διπλανός μας, ένα παιδί ή ένας ενήλικας, ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να έχει συμβεί στη ζωή του απέναντι ένοικου, του γείτονα, του κυρίου στο μικρό μαγαζάκι της γωνίας...
Το μόνο που μας ενώνει με τους άλλους είναι η ανθρωπιά μας. Ας μην την χάσουμε. Την έχουμε όλοι μας τόσο μα τόσο πολύ ανάγκη…
Ανυπομονώ και για τη δική μας συνάντηση την Τετάρτη και εύχομαι να ανταλλάξουμε με τη σειρά μας πολλές αγκαλιές και αλήθειες.
Καλό Σαββατοκύριακο».








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.